నిలబడలేని పరిస్థితి. అతని భుజాలు పట్టు కుని లే పాలని ప్రయత్నించి విఫల మయ్యాను. నిస్సవటం గా నేల మీది కి జారాను. వీపు కింద నేల చమ్మగా తగిలింది. అతని

” తెలీదు… నిజంగా తెలీదు ” నా స్పర్శతో పులకించి పోయాడు. ” ఏమీ తెలియకుండా ఇంత రాత్రి వేళ ఇలా అఘాయిత్యానికి పూనుకున్నావా? భానూ! ” అన్నాను. అతని తలను

మత్తు గా పట్టి న నిద్రలోంచి తృళ్ళిపడి లేచాను. మళ్ళీ తలుపు మీద చప్పుడు… ‘ అబ్బ! వస్తున్నానండీ! ” అంటూ మంచం దిగబోతూ టేబుల్ మీదున్న గడియారం వంక చూశాను.

“పోనీ ఇప్పుడు చూస్తావా?” అంటూ పైట జార్చింది వదిన. ఎరటి జాకెట్ లోంచి రెండు కాశ్మీర్ ఆపిల్స్ తొంగి చూస్తున్నాయి. సన్నని నడుము మధ్యలో గుండటి బొడ్డు . “ఆహా వదిన