నాకు ఊహ తెలిసేనాటికి నేను అనాధనని , వైజాగ్ లోని అతిచిన్న అనాథ శరణాలయంలో పదులమంది అనాధలతోపాటు జీవిస్తున్నానని అర్థమయ్యింది . చిన్న చిన్న గదులలో ఇరుకిరుకుగా జీవిస్తున్నా మేము బాధపడిన

అదేమిటి మరి నువ్వు ఎందుకు ఊరుకునవా. ఏమీ చేయని బాబు,నా మగౌడు దాన్ని ఆహ్గులు, పొంగులు చూసి మోజు పడ్డాడు. అది రెండు రోజుల నుండి పొలంలోకి పనికి వస్తుంది. దాన్ని

ఒక రోజు ఆదివారం నేను ఇంటి దగ్గరే ఉన్నాను. ఆ రోజు కూడా సింగరాజు వాళ్ళ ఆవిడా ఫామ్ హౌస్ కి వెళ్లారు. సింగరాజు ఏ రోజు కూడా వెళ్లిన తర్వాత

అర్ధరాత్రి రెండు గంటలకి మోహన్ వాంతులు చేసుకోవడం వినిపించి పద్మ, వాణి ఇద్దరు లేచారు. పద్మ గది తలుపు తీయగానే మోహన్ దుప్పటి నిండా వాంతులు చేసుకొని చాలా గలీజ్ గా

పద్మ పది గంటలకి నిద్ర లేచింది. అప్పటికీ వాణి ఇంటి పని మొత్తం చేసింది. ఏమిటి పని మొత్తం చేసావా. నన్ను లేపచ్చుకదా నీకు ఒంట్లో బాగోలేడుఏమో అని అనుకొని లేపలేదు

మోహన్ఎందుకు తొందరపడి కొట్టాడో తనకే అర్థం కాలేదు. వాణి …..వాణి…. సారీ వాణి కోపంలో ఆలోచించకుండా కొట్టాను… ప్లీజ్ వాణి నా మైండ్ ఏమి పనిచేయలేదు. అర్థం చేసుకో. నేను కావాలని

ఇంతలో మోహన్ వాళ్ళ ఆంటీ వచ్చి అన్నం తినడానికి రండి అని పిలిచింది. రా వాణి వెళ్దాం నువ్వు వెళ్ళు బావ నాకు వద్దు ఆకలిగా లేదు. సర్లే ఆంటీ నాకు